byrd 的个人资料ngonggooTheByrd照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
9月21日 หุ่น...กับ...คนจิตว่างๆได้มาอัพบลอกซะทีครับ
...
ความจริงแล้ว ถึงผมจะเขียนกลอน(ไทย)จนพอจะมีหน้ามีตาเป็นที่รู้จักบ้างเล็กน้อย แต่ผมก็เป็นเพียงคนคนหนึ่งที่เดินตามแบบแผนไปเรื่อยๆ ไปตามทำนองที่มันเป็นอยู่ ได้ไม่ได้คิดจะปรับปรุงพัฒนา ทำอะไรให้มันดีขึ้นมาสักเท่าไรนัก หลายครั้งที่เขียนงานประกวดหรือรับงานตามสั่ง ก็ด้วยหวังจะได้รับความสนุกสนานในการลุ้นผลหรือปรารถนาในสินจ้างรางวัล ตามประสาคน "ทุนนิยม" ที่ผมมักบอกอย่างหน้าไม่อาย(ก็เรามันคนจน)
ผมเป็นเหมือนหุ่นเชิดของกระแสเล็กๆบางอย่างที่มันโหยหาการตั้งอยู่ในสังคม ไม่ยินยอมโดนคลื่นยักษ์พัดพาหายไปเสียหมด
โดยที่กระแสเล็กๆอะไรที่ว่านี้ หลายครั้งก็มิได้ยังความภาคภูมิใจแก่ชนในชาติสักกี่มากน้อยตามที่ชอบอ้างๆกัน
เพราะว่ามัน "ตายแล้ว อย่างเงียบๆ" อย่างนั้นหรือเปล่า?
เป็นเรื่องที่ผมยังขบไม่แตกจนถึงกระทั่งวันนี้
...
วันนี้ ผมขี่คุณซีตรองของน้าอย่างเงอะงะง่วงงุน ไปซื้อข้าวกินที่ตลาดปากซอย ผ่านหาบขนมจีนน้ำยา ให้หวนคิดประหวัดไปถึงคำว่า "ขนมจีนน้ำยาที่อร่อยที่สุด"...ที่ได้ยินในวันหนึ่ง
...วันที่ผมได้คำตอบของคำถามบ้าบอข้างต้นที่คิดมาเป็นชาติโดยไม่รู้ตัว...
...
ผมเสพผลงานของอาจารย์จักรพันธ์ โปษยกฤตมาตั้งแต่เด็กๆ ทั้งรูปภาพอันละเอียดอ่อนและบางครั้งก็งานเขียนที่ใช้ภาษาอย่างสวิงสวาย เท่านั้น
แต่ก็พอจะได้รู้ถึง"ฝีมือ"อันเป็นสุดยอด ในสองแขนงนี้
โตขึ้นมาหน่อย ก็ได้รู้ว่าอาจารย์ทำหุ่นกระบอกเรื่องตะเลงพ่าย(ดังเคยอ่านลิลิตมาตั้งแต่เด็กๆ) พอพูดถึงหุ่นกระบอก แรกทีเดียว ใจก็คิดไปถึงหุ่นกระบอกที่เคยเห็นในหนังสือเรียนสปช. เพลงหุ่นกระบอกที่เคยหัดสีซออู้เพลงสังขารา หุ่นกระบอกที่สีด้านๆ ที่เล่นอยู่วังเวงในซอกหลืบของงานประจำปีที่เห็นอยู่ทีเดียวตอนอยู่บ้านนอก(ชลบุรี)
ทำไมของอาจารย์จักรพันธ์ที่เราเห็นในหนังสือมันไม่เหมือนกันเล่า?
สวยบาดตา...
และแล้ว บุญก็พา วาสนาก็ส่งให้ผมได้มีโอกาสเข้าไปดูอาจารย์จักรพันธ์และคณะ ซ้อมหุ่นเรื่องตะเลงพ่าย เมื่อประมาณสองปีที่แล้ว ผ่านความอนุเคราะห์ของคุณแม่เพื่อนสนิทผู้หนึ่ง(ซึ่งรู้จักกับอาจารย์ฯเป็นการส่วนตัว)
ตอนนั้น ยังไม่มีการเชิดหุ่นแสดงเนื้อเรื่องจนจบเพราะยังสร้างไม่เสร็จ มีเพียงการเชิดหุ่นไหว้ครู
...เหนือคำบรรยาย ราวกับชีวิตจิตใจของคนเชิดถอดลงมาใส่หุ่นเรียบร้อยแล้ว...
นี่สินะ ของไทยแท้ๆ แต่ก็อย่างว่า...คนอย่างเรา ถ้าดูนานๆไปก็ชาชิน
หลังจากไหว้ครู ก็ฟังร้องฟังดนตรีกันไป จนพักเที่ยง
...มีอาหารกลางวันหลายอย่าง รวมทั้ง "ขนมจีนน้ำยาที่อร่อยที่สุด" อร่อยที่สุดจริงๆ ยิ่งได้มากินที่บ้านหลังนี้
หลังจากนั้นก็เล่นต่อไป แต่มีจุดสำคัญคือ
การแสดงพิเศษ เมื่อจบเรื่อง...
พระหัตถ์ของหุ่นพระนเรศวรที่ชักพระขรรค์ออกจากฝักได้ หลั่งน้ำจากพระเต้าฯได้
หุ่นจระเข้ที่เคลื่อนไหวได้ราวกับตัวจริง
รวมถึง หุ่นไก่ชน
นี่สินะ ที่เพิ่มเติมมาจากของไทยแท้ดั้งเดิม ที่เราเห็นในตอนไหว้ครู
ที่จะทำให้การแสดงหุ่นไม่เหมือนเดิม ... ไม่ย่ำอยู่กับที่จนตกขอบโลกไป
แต่ผู้สร้างจะต้องทุ่มเท กำลังสติปัญญา กำลังกาย กำลังทรัพย์ลงไปเท่าไรเพื่อสร้างสิ่งเหล่านี้
เพื่อให้ศิลปะของไทยยังมีชีวิตอยู่จริงๆ
คงยากที่ใครตอบได้
...
พี่สาวของผมก็มีโอกาสเข้าไปชมเมื่อไม่นานมานี้ ...
การแสดงพิเศษที่กล่าวไปในข้างต้น ได้เข้าไปประกอบการแสดงอย่างสมบูรณ์แบบ
น่าอิจฉาที่เขาได้ชมการแสดงที่เกือบเต็มรูปแบบแล้ว แต่ผมยังไม่ได้ดู
เขาบอกว่า ติดตรึงตา สวยงาม ยากจะบรรยายให้เห็นภาพ
...
เมื่อลองย้อนกลับมาคิดๆดู อาจารย์จักรพันธ์ทำให้ผมเห็นได้ว่าความรักจริงและความรู้จริง จะสามารถดลบันดาลสิ่งมหัศจรรย์ให้เกิดขึ้นได้แม้จะไม่ง่ายนัก
อย่างเช่นหุ่นกระบอกเหล่านี้ ที่ยังมีชีวิตอยู่ ซ้อมจริง เล่นจริง
เป็นการพัฒนาต่อยอดอย่างมีราก มีเหตุผลที่มาที่ไป มิใช่ประยุกต์มั่วซั่วจนเปรอะไปหมด อย่างน่าอาย
อาจารย์เป็นผู้ต่อชีวิตศิลปะไทยแขนงนี้อย่างสง่างาม สมศักดิ์ศรีที่จะเรียกว่า มรดกของแผ่นดิน มิใช่เยี่ยงอนาถาขอความเห็นใจให้ลูกหลานช่วยกันอนุรักษ์สนับสนุนอย่างงมงายไร้สาระ เฉกเช่นหน่วยงานราชการบางแห่งหรือผู้ใหญ่หลายคนกำลังพยายามจะเกลี้ยกล่อมเด็กอยู่แต่ไม่สำเร็จ
การที่คนเราจะรักจะชอบอะไรได้ ของนั้นต้องเป็นของดี มีคุณค่าและถูกใจปัจเจกผู้นั้นเป็นเบื้องต้น
การที่อ้างว่า เป็นสมบัติบรรพบุรุษอุตส่าห์สร้างมา เป็นของดี เป็นของควรหวงแหน เป็นเหตุผลที่อ่อน และฉาบฉวย
หากการอนุรักษ์โดยไม่พัฒนาและยังย่ำอยู่กับที่เป็นสิ่งดีจริง
วันนี้เราคงยังแก้ผ้า...และมีศิลปวัฒนธรรมสร้างสรรค์เป็นภาพเขียนสีตามแบบแผนของผนังถ้ำยุคก่อนประวัติศาสตร์เป็นจิตรกรรมที่สวยงามที่สุด
...
ผมยังคงหวังว่า ความรักจริงของอาจารย์จักรพันธ์ จะส่งผ่านไปสู่คนไทยทั้งหลายได้ จากสิ่งที่ท่านทำอยู่อย่างเป็นรูปธรรม
ความรักจริงที่ต่อชีวิตศิลปะไทยให้มีสัญญาณชีพอันเข้มแข็ง
หากว่าไม่ถูกอุบัติเหตุทางทุนนิยมปลิดชีวิตเสียก่อน
...คอนโดหรูในซอยเอกมัย...อาจเป็นเรื่องที่งอกเงยขึ้นมาได้ตามปกติ
หากไม่ใช่ข้างบ้านของอาจารย์จักรพันธ์ โปษยกฤต ศิลปินแห่งชาติ ซึ่งยังคงทำงานศิลปะทั้งหลายอยู่ในบ้านหลังนั้นร่วมกับคณะทำงานของท่าน
และสุดท้าย ผมก็ยังคงหวังว่า ความรักจริงของคนหลายๆคน จะร่วมกันสร้างสิ่งมหัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่มากกว่าความรักจริงของคนไม่กี่คน
...
...
นั่งนึกดู
...
ผมคงไม่ใช่หุ่นเชิดตัวหนึ่งในกระแสเล็กๆอะไรบางอย่างอีกต่อไป หากผมสร้างนวัตกรรมการเขียนกลอนได้เหมือนอาจารย์จักรพันธ์สร้างนวัตกรรมในหุ่นกระบอกของท่าน
และถ้าคนเขียนกลอนหลายๆคนร่วมกันเขียนได้อย่างนั้น โดยต่อยอดจากพื้นฐานเดิม
กระแสเล็กๆนั้น คงจะกลับมายิ่งใหญ่ น่าสนใจ น่าโดดกระโจนเข้าไปร่วม"อาบ"และ"ดื่มกิน"กัน อย่างสนุกสนาน มีรสชาติ...สินะ
อย่างไรก็ตาม
วันที่ไปบ้านอาจารย์จักรพันธ์ในวันนั้น ผู้ใหญ่ได้พาผมไปสวัสดีและสนทนากับอาจารย์จักรพันธ์ ท่านยังบอกว่านึกว่าผมเป็นคนเกาหลี(คงจากทรงผมและการแต่งกายที่ผมก็เข้าร่วมไหลไปตามกระแสใหญ่ๆที่เห็นว่าดี ละมั้งครับ)
...
评论 (7)
all that jazz....byrd
在此页禁用了评论功能。
引用通告引用此项的网络日志
|
|
|
